overlijden broer van Leonoor
naar eerste pagina

25 juli 2016


overlijdensbericht Jan van Beuzekom
Mijn broer Jan kreeg maandag 18 juli 2016 een hartstilstand. Ik hoorde door de telefoon van mijn moeder dat het niet goed met hem ging. Mijn vader die in een mail schreef dat hij niet begreep dat ik nog één woord serieus nam van mijn moeder, een dementerende vrouw. Ik wist bijna niet of ik mijn moeder kon geloven en schreef ondanks dat mijn vader geen contact met mij wilde een mail en vroeg heel vriendelijk of het wel goed ging met Jan. Ik kreeg een mail terug dat hij inderdaad in coma lag. Het zou waarschijnlijk niet goed aflopen, of ik de situatie wilde respecteren. Met andere woorden ik mocht vooral niets doen. Mijn broer heeft nog een week in het ziekenhuis aan de beademing gelegen, maar dat mocht niets meer uitmaken en is 25 juli overleden. Mijn broer had geen contact met mijn andere broer en zijn drie zussen. De drie zussen mochten geen afscheid nemen en ook niet bij de crematie aanwezig zijn.




Mijn broer Jan bij het 60-jarig huwelijk van mijn ouders 14 oktober 2014. Ik zit achter op de foto en kijk half om. Die dag is de laatste keer dat ik hem gezien heb. Zijn vrouw kwam nog naar ons toe om te zegen dat ons zingen haar had geraakt. Ik zei: 'Dit moet doorgaan', ik bedoelde dat het verstoorde contact weer beter zou worden. Ze zei toen: 'Dat gaat ook door'. Maar daar is nooit wat mee gedaan. Daarna zei ik tegen mijn broer dat het toch mooi was wat er gebeurde en we elkaar even ontmoeten. Hij zei heel kwaad dat Anita, onze jongste zus er niet bij was. Zij wil mij al 20 jaar niet zien. Wat ik toen niet wist en hij mij niet vertelde was dat hij inmiddels ook ruzie had met Anita en zij elkaar ook nooit meer zagen.
foto Jan 14 oktober 2014


Jan en Solveig 14 oktober 2016



Ik had voordat mijn broer overleed mijn moeder al 5 weken niet mogen zien, omdat mijn vader kwaad is over mijn bezorgdheid over 25 jaar 10 medicijnen slikken van mijn moeder. Ik had mijn vader een brief geschreven, nadat ik een heel minachtende en spottende reactie had gekregen op mijn vriendelijke vraag of ik niet even langs zou komen. Ik had geschreven dat mijn moeder het heel fijn zou vinden. Ik heb 's nachts van 1-5 uur aan gewerkt om de negatieve lading van de mail van mijn vader te verwerken. Het is een mooie eerlijke brief geworden. Zeker achteraf ben ik heel blij dat ik de brief niet verstuurd had. Ik had me wel kunnen uiten, mijn 'huiswerk' gedaan en was 'schoon' toen mijn vader mij belde om te vertellen dat mijn broer (officieel) overleden was.

Mijn vader was aangeslagen. Ik zei dat het toch fijn zou zijn om elkaar nu te steunen, dat ik wel even langs kon komen. Ik moet me helemaal in bochten wringen om zelfs als mijn broer is overleden de meest normale vraag te durven stellen: even langs te 'mogen' komen. Mijn moeder vindt het altijd heel fijn als haar kinderen langs komen, maar zij heeft niets in te brengen. Zij begrijpt niet dat mijn vader zo kan doen en zo geworden is. Bij de gratie van dat moment 'mocht' ik een uur langs komen. Ik ben op de trein naar Den Haag gestapt met een zwarte vouwfiets die ik twee dagen eerder had gekocht bij de Aldi. Ik heb nog een mooi gesprek gehad met allebei mijn ouders.


vouwfiets
Heel apart ik heb met de trein gereisd met een net gekochte zwarte vouwfiets.


Het ongelooflijke verhaal hoe ik op de dag van het overlijden van mijn broer net een zwarte vouwfiets had.


Op zaterdag 23 juli 2 dagen voor het overlijden van mijn broer sta ik bij de Aldi te kijken naar een zwarte vouwfiets en vraag aan een jonge man verkoper hoe duur die is. Hij zegt € 199 en meteen erachteraan je mag er 30% afhalen. We hebben met elkaar overlegd. € 130 is niet veel voor een stevige vouwfiets en ergens voel ik ook dat dit niet zomaar gebeurt en ik alleen maar hoef te luisteren. Ik koop nooit zwart, ik ben juist veel met kleuren bezig. Ik begrijp nu dat overlijden en zwart wel een gangbare combinatie is. Ik heb daar toen natuurlijk niet aan gedacht, maar de reactie van de jonge man was zo direct en spontaan en kwam zo uit de lucht vallen, dat ik bijna niet anders kon dan daarnaar luisteren.

We hebben de fiets gekocht zonder te weten dat ik de fiets twee dagen later nodig zou hebben om mee te nemen in de trein om even op en neer te gaan naar mijn ouders in Den Haag. Ik liep altijd 45 minuten door het bos, omdat ik een dag naar mijn ouders ga en het fijn is om te wandelen. Nu was ik in 4 uur tijd heen en weer geweest, heel apart allemaal. Er is meer tussen hemel en aarde.


bijzondere getallen


De overlijdensadvertentie van mijn broer staat naast de overlijdensadvertentie van oud minister de Jong. Er blijken een paar ongelooflijke getallen en overeenkomsten te staan.

Oud minister president de Jong:
- Erik, één van mijn huisgenoten heet ook de Jong!
- Minister de Jong is geboren op 3 april, de geboortedag van mijn zus Jeannette!
- Hij was minister van 1959 (geboortejaar Leonoor!) tot 1974 (geboortejaar Erik!).

Heel apart. Zo komen er op een andere manier toch verbindingen en dat zou alleen maar meer gaan worden. Mijn broer was alleen maar kwaad en wilde geen contact, hij is nooit aardig geweest. Het lijkt wel dat zijn overlijden een verandering is, dat hij vanuit een andere positie/dimensie wel op een positieve manier verbinding kan maken. We gaan daar vaker iets van merken!




We hebben een ongelooflijke grappige en bijzondere ervaring tijdens een telefoongesprek met mijn moeder. Ik mocht mijn moeder niet meer opzoeken van mijn vader, omdat ik mij zorgen mak vanwege de 10 medicijnen die zij dagelijks slikte en haar doodmoe en zwak maakten. Maar ik mocht daar niets over zeggen. Ik belde mijn moeder wel elke avond, Toen ik haar vertelde dat we bij de Aldi een elektrisch graveerapparaat hadden gekocht en Jan ook van apparaten hield, klonk dwars door het gesprek heen op een soort van elektronisch orgel een heel vrolijk lied. Je kon de 'toetsen' horen. We wisten niet wat we hoorden, het klonk heel hard, overduidelijk, we waren er allevier bij en diep onder de indruk. Mijn moeder was even in paniek, gelukkig bleef ze aan de telefoon en nadat het lied gestopt was kon ik uitleggen dat Jan waarschijnlijk bezig was! Ik geloof het zelf bijna niet, maar het is echt gebeurd. We weten nog nauwelijks wat leven en dood is.
overlijdensbericht Jan op pagina familieberichten NRC 1 augustus 2016


overlijdensbericht Piet de Jong


overlijdensbericht Jan op pagina familieberichten NRC 1 augustus 2016





een prachtige ervaring met getallen

18 september 2016


Ik had 8 dagen eerder op 10 september bij de Aldi gereedschap gekocht met het bedrag bij de kassa € 44,84. Ik dacht toen, jammer dat het geen € 44,44 is. We wonen en waren in de winkel met ons vieren. Toen dacht ik, misschien is de derde 4 wel verdubbeld omdat mijn broer Jan erbij is.

Vandaag 18 september 2016 hadden we bij Ekoplaza bij de kassa het getal € 33,23, al een heel mooi getal. Nog even naar de Albert Heijn, daar was de rekening € 11,21 ongelooflijk wat een mooie overeenkomst met 3323. Ik vertel aan mijn drie huisgenoten over de mooie overeenkomst tussen de twee getallen en denk nog even door en ja hoor als je de getallen 3,23 en 11,21 opgeteld optelt krijg je......? Precies € 44,44. Mijn wens is in 8 dagen tijd vervuld!

18 september is het precies 2 maanden geleden dat Jan een hartstilstand kreeg, 18 juli.

Het getal 58 en nog meer data en getallen die overeenkomen:
- mijn broer is geboren op 10 februari 1958 en is 58 jaar geworden.
Zijn oudste dochter is jarig op 5 augustus, 5-8, net als de moeder van mijn huisgenoot Erik en ik ben geboren op 8 mei, 8-5.
- Een nichtje van Erik is net als mijn broer geboren op 10 februari. Haar broertje is geboren op 14 oktober 2014, het 60-jarige huwelijk van mijn ouders, de dag dat ik Jan voor het last heb gezien en gesproken.

Ik heb toen ik 19 jaar was op het conservatorium een cursus kabbalistiek over Bach gevolgd en heel mooi alles opgeschreven, ongelooflijke getallen die steeds zijn naam terug laten komen met de naam Bach: B=2, A=1, C=3 en H=8. 2138 komt in allerlei vormen in zijn muziek terug, wat geen toeval meer kan zijn, zo duidelijk en vaak als dat gebeurt. Het is een soort van doordenken en dan kom je steeds meer in Alice in Wonderland, een prachtige dimensie waar veel meer samenhang is dan wij maar enigszins vermoeden of kunnen bevatten.

een duif vloog met een enorme klap tegen ons raam

2 weken nadat ik mijn broer Jan voor het laatst had gesproken op het 60-jarig huwelijk van mijn ouders, 14 oktober 2014, vloog er met een heel harde klap een duif tegen ons raam. Ik gaf op dat moment pianoles, de leerling schrok ook en vond het heel eng. We hadden het ook over tekenen van overledenen gehad. Ik heb wel even aan mijn broer gedacht, omdat hij duiven heeft en hij heel kwaad kan reageren. De klap was echt heel hard, we voelden een enorme lading. We hebben foto’s gemaakt van de afdruk op het raam. Er zijn veel dieren en ogen te zien. Nu drie en een half jaar later zien we het als een aankondiging van zijn overlijden. Ik heb 10 februari 2018 een bericht geplaatst op Facebook hierover en nog wat mooie getallen gedeeld.

bezoek van een duif, mijn overleden broer?
http://www.facebook.com/leonoorvanbeuzekom/posts/2010566172565144



Jan is niet dood, hij is ergens anders, het leven gaat gewoon door.

Ik heb een aantal keren na mijn broer's overlijden, ook nadat ik mijn moeder aan de telefoon had gehad het lied Lang zal ze leven in mijn hoofd gehad. Ik dacht eerst wat onaardig van mij. Maar het kwam steeds terug, totdat ik begreep wat de 'boodschap' Lang zal ze leven is: Maak je geen zorgen ik leef nog, het gaat gewoon verder. Lang zal ze leven in de Gloria, is zelfs christelijk. Het schijnbaar eenvoudige verjaardagslied krijgt zo een diepere betekenis!


15 oktober 2016
Waar een wil is, is een weg, waar liefde en een wil is, is dé weg
uit het artikel op Leonoor's weblog:

Mijn broer heeft 15 of 20 jaar geleden heel kwaad gezegd dat hij al 30 jaar alles had gedaan om in het gezin verder te komen en er nu mee stopte. Hij wilde niet zien dat ik ook bezig was, hij wilde helemaal nooit samenwerken, als vrouw, als zus had ik geen enkele waarde. Hij heeft nooit maar enigszins respect gehad, heel afschuwelijk. Hij reageerde altijd kwaad, ik kon net als daarna bij mijn vader zou gaan gebeuren alleen maar kwaad. Ik kon geen goed doen. Het verschil tussen mannen en vrouwen is veel groter dan ik ooit had gedacht. Mijn moeder heeft alle contact gemaakt, mijn vader hoefde niets te doen, net als mijn broer.

Ik heb hem 25 jaar geleden een keer door de telefoon gezegd:
Jan het is niet ik òf jij, maar ik én jij. Praten over samen en samenwerken is met heel veel mensen en vooral mannen bijna niet te doen. De minachtig voor vrouwen en de zelfverzekerdheid is enorm, een muur waar niemand doorheen komt en bijna niemand zelfs maar een vermoeden van heeft dat die muur er is. Vrouwen passen zich zo gemakkelijk aan, dat het contact van twee kanten lijkt te komen, maar dat is helemaal niet zo. Wie neemt het initiatief, wie lost de communicatieproblemen op, vrouwen overbruggen alle verschillen.

Sinds ik me niet zomaar meer aanpas en vooral vanaf het moet dat ik ging beseffen dat mijn moeder dagelijks 10 medicijnen slikt, ben ik zo geschrokken, ook van het feit dat ik het niet wist, dat ik me ben gaan verdiepen in de gevolgen van medicijnen. Het bleek een bijna onbespreekbaar onderwerp en alleen al weten en mogen weten wat je eigen moeder slikt, bleek bijna onbespreekbaar.

Ik ben naar lezingen geweest, gaan zoeken op internet, verhalen en ervaringen van andere mensen gaan lezen. De statines, de cholesterolverlagers die mijn moeder slikte bleken de ergste medicijnen te zijn dat mijn moeder slikt. Ik ben gaan praten, ruzie gemaakt om die eruit te krijgen. Na heel veel strijd en drie slapeloze nachten is mijn vader met dat medicijn gestopt. Het is de redding van mijn moeder geweest, ze viel niet meer de hele dag in slaap en geen afschuwelijke pijn meer in haar knieën als ze opstond uit haar stoel om naar de wc te gaan. Ik ben haar voeten gaan vasthouden, warm maken en ontgiften met zuiveringszout. Daarna mocht ik van mijn vader nooit meer over medicijnen praten. Het bizarre is dat mijn vader inmiddels zelf de statines is gaan slikken en pijn heeft in zijn knieën. Hij slikt ze liever dan toegevn dat de statines niet goed zijn.

Ik ben de dikke voeten van mijn moeder bespreekbaar gaan maken, om iets concreets te hebben om de gevolgen van de medicijnen te kunnen laten zien. Mijn moeder zei uit de grond van haar hart, dat ze geholpen moest worden.

Het is echt niet normaal wat ik fysiek, maar vooral geestelijk heb overleefd: dichte deuren, kwaadheid, geslotenheid, tot aan haat toe. Daar goed mee omgaan, zelf niet zo worden is een enorme opgave en rijkdom als dat lukt.

Achter de duisternis is licht, heel veel licht. Mijn moeder zei door de telefoon, nadat ik bij mijn ouders was geweest en we met ons drieën een heel heftig gesprek hebben gehad: 'Ik ben heel blij dat we nu zo door de telefoon met elkaar kunnen praten, ik VOEL energie, licht en inzichten', mooie woorden. Zij wordt dement verklaard, maar dat is ze helemaal niet, zo denken is ook een onderdeel van deze bizarre wereld. Statines tasten het geheugen aan, dus niet de ouderdom , maar de medicijnen zorgen voor geheugenverlies. Het is echt de moeite waard om er tegenin te gaan, maar wel met je hart, dat is de enige weg. Waar een wil is, is een weg. Ik heb eraan toegevoegd:
Waar liefde en een wil is, is weg.



drie maanden na het overlijden van mijn broer Jan komen er bizarre waarheden naar boven


Mijn broers overlijden blijkt meer te maken te hebben met de ruzie over medicijnen met mijn vader, dan ik maar enigszins had kunnen bedenken. Toen ik een paar maanden na het overlijden van mijn broer tegen mijn vader zei dat ik niet was gekomen omdat ik niet wilde dat het zou escaleren, omdat hij gemaild had dat de wijkagent hem die dag zou vergezellen als ik zou komen. Toen zei mijn vader: Hoe kom je daar nou weer bij?’ Ik zeg: 'Dat heb je geschreven in je mail'. Hij haalt zijn mail erbij en daar staat dat hij goed gepraat heeft met de wijkagent en zich zou laten vergezellen door twee mensen als ik die middag zou komen en dat hij niet zou schromen om de politie erbij te halen als dat nodig zou zijn. Dus logisch dat ik dacht had de wijkagent er zou zijn.

Ineens zegt mijn vader: Jan was er! Ik begon te huilen, ik begreep in een flits dat alles wat ik gevoeld had meer waar was dan ik ooit had kunnen bedenken. Mijn broer had gedacht dat hij met steun van mijn vader mij wel kon intimideren en het zwijgen opleggen. Ik had in overleg met mijn moeder voor het eerst in mijn leven besloten om zonder iets te laten weten niet te komen. Mijn moeder met wie ik een heel fijn contact heb, wordt 'dement!' verklaard, maar is de enig die normaal reageert. Toen ik niet kwam, kon mijn broer zijn kwaadheid niet op mij afreageren. Een paar weken later valt hij thuis ineens dood neer. Ik geloof wel dat daar een verband tussen zit. Mijn moeder vroeg mij steeds wat er was gebeurd, ik zei steeds met een rustige zekerheid dat het alles met de ruzie tussen mi vader en mij te maken had. Ik wist toen nog niet hoe waar dat was, maar het voelde wel als een vertrouwen op iets wat ik niet kon weten, maar toch wist. En per toeval ontglipte mijn vader de waarheid, hij kon het niet meer verborgen houden. Daarna zouden er nog heel veel gaan gebeuren zonder dat ik van iets wist en ook leugens verteld worden over mij, over mijn moeder.

Twee mensen zullen me vergezellen schreef mijn vader in de mail. Gelukkig had ik nog de tegenwoordigheid van geest om te vragen wie die tweede persoon was: Natuurlijk, de vrouw van mijn broer op een toon van belachelijk dat je dat nog vraagt. De tweede persoon was niet mijn moeder, zij is al geen persoon meer, afgeschreven, wat zij zelf steeds heeft geroepen: "Ik wil niet tot een nul worden gereduceerd". Door die vragen komt er wel duidelijkheid waar iedereen zit en hoe iedereen denkt. Ik ben heel dankbaar dat de chaos zichtbaar wordt, hoe pijnlijk ook, dit heb ik liever dan dat alles verborgen blijft. Ik heb na het overlijden een paar keer gevraagd aan mijn vader: "Heb je iets gemerkt aan mijn broer?" "Nee", was steeds het antwoord, "gewoon als altijd, hij had nog gebeld op zondag en is maandag overleden, niets gemerkt, niets aan de hand". Maar een paar maanden later kon mijn vader het toch niet meer voor zich houden en vertelde hij dat mijn broer er zat met zijn vrouw....

Mijn vader zei nog wel dat hij er ook niet zo gelukkig mee was dat mijn broer had gezegd ik kom je wel helpen, omdat hij weet hoe mijn broer tekeer kon gaan, maar hij heeft niets tegen mij gezegd, dat hij mij met mijn broer en zijn vrouw zat op te wachten. Mijn broers wilde geen contact, ik zou als ik gekomen was overvallen zijn door de aanwezigheid van mijn broer en zijn vrouw. Geen overleg, geen vraag of voorstel zullen we eens met elkaar praten, nee gewoon de aanval inzetten met de bedoeling mij laten voelen dat ik niet welkom ben en zeker niets mag zeggen over medicijnen. Mijn vader had geschreven dat ik alleen mocht komen onder de mij bekende voorwaarde, dat ik niet over medicijnen zou mogen praten. Ik heb gelukkig gereageerd dat ik mij de mond niet laat snoeren, gelukkig heb ik wel een antwoord. Dat is niet vanzelf gegaan, daar heb ik een diep eenzaam proces voor doorgemaakt 18 jaar alleen gewoond en 8 jaar alleen geweest geen vrienden, geen familie, alleen met de kerst!


Mijn moeder krijgt een hartaanval 22 jaar geleden, omdat ik geen contact wil op 'advies' van een haptotherapeut, het zou één lijdensweg worden, maar ook mijn bewustwordingsproces. Mijn moeder overleeft het, mijn broer krijgt een hartstilstand en overleeft het niet. Er wordt wel geschreven dat er een nieuwe tijd aan het komen si, waar de oude machtsstructuren verdwijnen en er steeds meer ruimte komt voor nieuwe manieren van contact, overleg, openheid, delen, samenwerken, er meer naar vrouwen geluisterd wordt. Ik zou steeds meer en dieper begrijpen dat de strijd tussen mannen en vrouwen nog heel diep zit. Ik heb me moeten bevrijden uit minachting voor alles wat vrouwelijk, creatief en spontaan is. Mijn moeder is heel blij dat ze leeft en altijd open geweest voor contact, dat is een heel andere levenshouding. Ik heb het geen contact 'willen’ vier jaar lang gelukkig helemaal goed kunnen maken met mijn moeder en mijn leven is helmaal veranderd. Altijd als ze zei dat ze het heel erg had gevonden dat ik geen contact wilde, kon ik zegen dat dat ook heel erg is en dat ik dat niet echt wilde, maar ook de wanhoop nabij was en nog eens de verkeerde kant op werd gestuurd door een haptotherapeut. Maar steeds de 'verkeerde' kant op gaan heeft me uiteindelijk een enorme kracht gegeven om de goed kant, de weg naar samen, openheid en liefde te vinden.


zeven maanden later

10 februari 2017 -------------- 5 roodborstjes zaten bij elkaar, zomaar op mijn pad!


foto Jan 14 oktober 2014
Als ik naar mijn ouders wandel door het Haagse bos komen er altijd roodborstjes op mijn pad, soms een meter voor me. Mijn moeder houdt erg van bloemen en planten en ook van roodborstjes. Ze heeft me de liefde voor de natuur helemaal meegeven. Voor planten kwam ze op. Als ze weggespoten werden, belde ze de gemeente. Mijn moeder heeft het erg moeilijk en ik kan haar bijna niet helpen. Gisteren langs geweest. Ze laat ook zien dat ze positief wil blijven en mij, maar niemand wil afwijzen of uitsluiten. Een drama en een wonder.

Een link naar de
fotoreportage op Facebook



Gisteren waren er 5 roodborstjes tegelijkertijd aan het pikken op het pad waar ik kwam, alsof het musjes waren zaten ze bij elkaar. Ik heb dat nog nooit meegemaakt en zelfs iets daarvan kunnen filmen met mijn iPhone. Op het eerste filmpje kun je ze zien en ook zien wegvliegen, klein, maar zichtbaar. Daarna nog heel veel foto's en filmpje gemaakt van één en twee en even drie roodborstjes. Een man die langs kwam vroeg of hij zijn iPhone (?) erbij mocht zetten.

Er kwam iemand langs die aan het hardlopen was, het roodborstje ging even weg, maar kwam meteen weer terug. Er liepen mensen langs, een voorbijganger zei: 'mooie vogel', terwijl ik doorging met filmen, erg leuk. Ik nam de tijd, bleef rustig en kwam uiteindelijk 10 minuten later bij mijn ouders. Het voelde als een bijzonder geschenk, ook dat ik me geen zorgen hoefde te maken over de tijd, terwijl mijn moeder het zwaar heeft en het heel fijn vindt als ik langs kom.

Mijn broer zou gisteren 10 februari 59 jaar geworden zijn, ik ben geboren in (19)59. Mijn moeder wordt 6 maart 85 jaar. Ik word dit jaar op 8 mei (8-5) 58. Mijn broer is geboren in (19)58. Zijn oudste dochter is op 5-8 jarig, net als de moeder van Erik. Een nichtje van Erik is ook 10 februari jarig en haar broertje is geboren op 14 oktober 2014, toen mijn ouders 60 jaar waren getrouwd en ik mijn broer voor het laatst heb gezien.

Toen ik gisteren wakker werd had ik zacht 'Lang zal ze leven' in mijn hoofd en zei ik in gedachte tegen mijn broer: 'Nu moet jij maar eens helpen'. Wat zou het mooi zijn als de 5 roodborstjes op zijn verjaardag zijn antwoord zijn. Ik hoor natuurlijk graag een bevestiging, wie weet komt dat ook nog. We zijn met ons vijven, 2 broers en 3 zussen. Niemand wil(de) contact (met mij dacht ik eerst, maar met niemand). Ik ben 23 jaar geleden het 'beter willen zijn dan de ander' gaan doorbreken. Ik ben 12 jaar door een heel diep eenzaam dal gegaan, mezelf onderzocht en daarna mijn oudste zus aan gaan spreken en helpen om uit een heel diep dal te komen. Zij woont ook bij ons. Ik help en we helpen elkaar om met ons vieren oude patronen te herkennen, er doorheen te gaan, om ze uiteindelijk los te kunnen laten.

De enige die echt contact wil is mijn moeder en het is al een wonder dat dat contact doorgaat, elke avond bellen we met elkaar. Maar ze heeft het onmenselijk zwaar. Zij helpt zelf en stimuleert me ook om door te gaan. Als ik haar maar blijf steunen blijft het wonder nog steeds doorgaan.